Ervaringen van cliënten

"Als ik terugkijk naar de afgelopen 2 jaar in de groep, had ik nooit gedacht dat ik nu hier zou staan. Ik had de hoop opgegeven en had al geaccepteerd dat de rest van mijn leven er zo uit zou zien. Het voelde alsof ik was verdwenen; ik was wel in de wereld, maar deed totaal niet mee. Ik heb de groep als een enorme strijd gezien, die ik vaak wilde opgeven, maar als ik terugkijk ben ik mezelf (en de groep) dankbaar dat ik ben gebleven. Het heeft me heel veel gekost om mijn oude patronen te doorbreken en die kosten wogen vaak zwaarder dan wat ik er voor terug zou krijgen. Ik kon me niks voorstellen bij wat het me zou opleveren: meer verbinding met mensen? Leven in meer vrijheid? Waardevol gevonden worden? Ik had geen idee hoe dat er uit zou zien en waar ik de strijd dus voor leverde. Op dit moment kan ik zeggen dat ik snap wat daar toen mee bedoeld werd. Ik voel meer vrijheid, ervaar meer verbinding met anderen en leef niet meer continu in angst en als ik wel angst ervaar probeer ik daar niet meteen naar te handelen. Er zijn zoveel uitspraken in de groep gedaan die me bij zijn gebleven en die veel voor me hebben betekend, waarbij de laatste uitspraak “een mens is nooit af” op dit moment me het meeste helpt. Ik weet dat ik niet ‘af’ ben. De dingen die ik moeilijk vond aan het begin van groep, vind ik nog steeds lastig (mezelf uitspreken, mijn grenzen aangeven, steun vragen, ruimte innemen), alleen staan ze niet meer zo sterk op de voorgrond en weet ik hoe ik het anders kan doen. Het vermijden, het automatisch in het aanpassen schieten, het dwangmatig vasthouden aan dingen die mij het gevoel van controle geven, het destructieve gedrag, daar zal ik me denk ik altijd bewust van moeten blijven om niet te doen. Er helemaal afscheid van nemen, vind ik dan ook moeilijk omdat het zo lang zo’n groot onderdeel is geweest van mij en van mijn leven. Dat wil niet zeggen dat ik de keuze voor dat gedrag maak; ik kies er voor om op het kruispunt links of rechts te gaan in plaats van automatisch rechtdoor. Want: “ik heb altijd een keus en als je niet kiest heb je ook een keuze gemaakt”.

Het maakt me verdrietig afscheid te nemen van de groep en van jullie, Annika en Inge. Jullie hebben zoveel betekent, zo’n belangrijke verandering in mijn leven in gang gezet en me daar altijd bij gesteund (ook al waren dat soms hele moeilijke confrontaties en voelde ik soms het tegenovergestelde). Ik heb het al gezegd, maar ik wil het nog een keer zeggen: ik ben heel dankbaar voor de afgelopen twee jaar en voor de mensen die daar een rol in hebben gespeeld en ja: ook wel voor de rol die ik daar zelf in heb gespeeld."

" Groepstherapie ik? Nou dat dacht ik dus niet. Ga daar echt niet zitten."
Dat is wat ik altijd dacht als men het over groepstherapie had. En toch ben ik nu heel blij dat ik toch gegaan ben en is mijn beeld van groepstherapie 180 graden gedraaid.
Hoe fijn is het om te weten dat jij niet alleen worstelt, je niet de enige bent met problemen en dat er meer mensen net zoals jij zijn.
Soms ook een beetje frustrerend dat je toch niet zo bijzonder was als je altijd dacht.
Maar door te luisteren hoe andere met de zelfde problemen omgaan krijg je wel een inzicht in hoe het ook kan.
Een groep waar het vertrouwd voelt je problemen te delen en waar je gewaardeerd wordt om wie je bent.
Waar je wakker wordt geschut en gesteund.
En waar je, je vooral niet veroordeeld voelt.
Op deze periode kijk ik dan ook met een positief gevoel terug.
Gun iedereen het om de regie te nemen over zijn/haar eigen leven en niet bang te zijn om te springen.
Het is OKAY!"

"Droombaan"

"In 2015 begon ik aan mijn droombaan op een grote IC in het oosten van het land. Dit was de plek waar ik heel veel werkervaring op kon gaan doen die mij in mijn carrière veel op zou leveren. De eerste weken waren erg spannend. En ik moest veel vragen. Het was een groot team en tussen de 150 collega's moest ik proberen een plek te veroveren. Maar er begon iets te wringen. Een collega begon grapjes te maken over mijn naam. Eerst dacht ik onschuldig. Maar ik merkte dat het me steeds meer bezig begon te houden. Ik werd er onzeker van en het voelde steeds meer als pesten.

En dat was iets wat in mijn leven iet echt iets onbekends was. In mijn puberteit was ik ook stelselmatig gepest over mijn geaardheid. En in ons macho gezin voelde ik mij ook niet op mijn gemak tussen de stoere broers. Ik als zachte vrouwelijke jongen.

Deze ervaringen droeg ik als littekens met me mee. En het gepest op mijn werk maakte dat ik in oude schema’s terecht kwam. Ik werd schuchter en steeds somberder. Telkens als ik naar het werk reed dacht ik: zal ik het stuur omgooien en dan lig ik iig een periode uit de roulatie. Dan heb ik even rust.

Ook het vragen om hulp bij leidinggevende leverde niets op. En toen ik van unit veranderd werd en ik op die nieuwe unit nog niet veel ervaring had lukte het me niet meer. Mijn zwarte donkere gevoel won het van mij. Uit bed komen lukte niet meer, mezelf verzorgen ging niet meer, naar buiten gaan lukte niet meer. En ik sloot me steeds meer af. In het verleden was ik al een keer eerder depressief geweest en daarvoor behandeld. Daarom trok ik aan de bel bij de huisarts. Ik had hulp nodig. Maar ik wist op dat moment nog niet waar het probleem lag. Want ik had de droombaan en een lieve partner. Dus ik had niks waar ik ontevreden over kon zijn.

Uiteindelijk kwam ik bij de psychotherapeut bij Praktijk Hazenkamp. De therapeut die ik kreeg had ook ruime ervaring bij de instantie waar ik eerder onder behandeling was geweest. Dit sloot heel goed op elkaar aan. Na ons eerste telefonische contact voelde ik een click en me op mijn gemak.
Nadat ik mijn levensverhaal had geschreven en mijn zorgvraag had gesteld kwamen we met een plan. Wekelijks kwam ik langs en ik leerde stukje bij beetje dat ik mij een slachtoffer voelde. Alles wat gebeurde in mijn leven overkwam mij. En ik kon er niets aan doen. De therapeut leerde mij met kleine stapjes dat ik wel een keuze heb. Je kunt het laten gebeuren maar je kunt er ook voor kiezen om de regie te nemen. Zo leerde ik dat mijn droombaan niet mijn droombaan was. En dat ik een keuze had. Maar dat was nl niet zo makkelijk als ik het nu schrijf. Want de schema’s die getriggerd werden uit mijn jeugd en verleden lagen nog altijd op de loer. Dus besloten we ook voor EMDR te kiezen om zo de trauma’s een plek te geven. Meer en meer kwam ik in mijn kracht te staan en leerde ik de controle over mijn leven terug te krijgen. Uiteindelijk heb ik een andere baan gevonden en kon ik de successen van mijn therapie oogsten. Geleidelijk werden de wekelijkse afspraken afgebouwd en ging ik uiteindelijk met ontslag. En nu ruim een jaar later gaat het nog altijd goed met mij. Er zijn nl nog steeds dagen dat ik minder in mijn vel zit. Maar dan bedenk ik me steeds wat heb ik nu nodig. Wat kan ik zelf doen. Hoe neem ik zelf regie over mijn leven ipv te leven als een slachtoffer van mijn verleden."

© 2016 www.psychotherapiepraktijkhazenkamp.nl   |   E: info@psychotherapiepraktijkhazenkamp.nl   |  T: A. Cornelissen 0623825007  T: I. Hellenbrand 0623826970

  • LinkedIn Social Icon